တစ္ဖြဲ႕၊ တစ္စု၊ တစ္သင္းမွသည္ … ႀကီးစြာေသာ ညီညြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမွ်တေရးဆီသို႔
႐ုကၡႆ-သစ္ပင္၏၊ ဆာယာ-အရိပ္သည္၊ သုခံ-ခ်မ္းသာ၏။
တေတာ-ထိုသစ္ပင္အရိပ္ခ်မ္းသာသည္ထက္၊ ညာတိမာတိပိတု-မိဘေဆြမ်ိဳး၏အရိပ္သည္၊ သုကၡံ-ခ်မ္းသာ၏။
တေတာ-ထိုမိဘေဆြမ်ိဳးတို႔ အရိပ္ခ်မ္းသာသည္ထက္၊ အာစရိေယာ-ဆရာ၏အရိပ္သည္၊ သုခံ-ခ်မ္းသာ၏။
တေတာ-ထိုဆရာ၏ အရိပ္ခ်မ္းသာသည္ထက္၊ ရေညာ-မင္း အရိပ္သည္၊ သုခံ-ခ်မ္းသာ၏။
တတာ-ထိုအရိပ္သံုးခုထက္၊ ဗုဒၶႆ-ျမတ္စြာဘုရားသခင္၏ သာသနာဆံုးမေတာ္တည္းဟူေသာ အရိပ္သည္၊ အတိသုခံ- အလြန္ခ်မ္းသာ လွေပ၏။ … တဲ့။
ဒီေနရာမွာ သစ္ပင္ရဲ႕အရိပ္က ခ်မ္းသာတယ္။ မိဘေဆြမ်ိဳးရဲ႕ အရိပ္က ခ်မ္းသာတယ္။ ဆရာရဲ႕အရိပ္က ခ်မ္းသာတယ္ ဆိုတာကို လြယ္လင့္တကူ လက္ခံၾကတယ္။ ေက်နပ္ၾကတယ္။ ဒါထက္မက ျမတ္စြာဘုရားသခင္၏ သာသနာ အဆံုးမေတာ္တည္းဟူေသာ အရိပ္ကပိုၿပီးတာ့ ခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာလည္း ျခြင္းခ်က္မရွိ လက္ခံၾကမွာေပါ့။ ‘မင္းရဲ႕အရိပ္’ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ ဘယ္သူမဆို မ်က္ေမွာင္ေလးၾကဳတ္ၿပီး စဥ္းစားၾကမွာကေတာ့ ဧကန္ပါပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ‘ရန္သူမ်ိဳး(၅)ပါး’မွာ .. ‘ေရ၊ မီး၊ မင္း၊ ခိုးသူ၊ မခ်စ္ မႏွစ္သက္ေသာသူ’လို႔ ဆိုထားတာကိုး။ သစ္ပင္အရိပ္၊ မိဘေဆြမ်ိဳးအရိပ္၊ ဆရာ့အရိပ္ ဆိုတာေတြကို ၾကံဳဖူးၾကသူေတြတိုင္း ေအးျမခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာ ျငင္းမယ့္သူမရိွဘူး။ သာသနာရဲ႕ အဆံုးအမက ပိုၿပီး ေအးျမခ်မ္းသာတယ္ ဆိုတာကလည္း ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲကိုး…။ ‘မင္း ရဲ႕ အရိပ္’ဆိုတာကေတာ့ ၾကံဳၾကဖူးသူတိုင္း ‘သုမနေက်ာမွာ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔’ ခ်ည္း ဆိုေတာ့ ႐ုတ္ျခည္း လက္မခံႏိုင္ၾကတာကေတာ့ အျပစ္မဆိုသာဘူးေပါ့။
ေကာင္းပါၿပီ။ ‘မင္း’ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္နဲ႔ ‘မင္း’ေနရာ ေရာက္ရတဲ့သူ၊ ေရာက္သင့္ေရာက္ထိုက္တဲ့သူကိုမွ ‘မင္း’လို႔ တစ္ညီတစ္ၫြတ္တည္း သတ္မွတ္ရတာပါ။ သစ္ပင္အရိပ္၊ မိဘေဆြမ်ိဳးအရိပ္၊ ဆရာ့အရိပ္ထက္ ေအးျမတယ္ဆိုတာ တကယ့္ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္၊ ေရာက္သင့္ေရာက္ထိုက္၊ ယူသင့္ယူထိုက္တဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ရွိတဲ့ ‘မင္း’ကို ဆိုလိုတာပါ။ ဇာတ္ထဲကလို ကိုယ့္အခန္းေရာက္မွ အိပ္ရာထဲက လူးလဲထၿပီး ေခါင္းေပါင္း ေပါင္း၊ ေတာင္ရွည္ ၀တ္၊ ပလႅင္ေပၚ ထိုင္၊ သံလ်က္ ကိုင္ၿပီး မင္းႀကီးမ်ား… လို႔ အာလုတ္သံျပဳရတဲ့ မင္းမ်ိဳးကို ဆိုလိုတာမွ မဟုတ္တာ။ ‘မင္း’လို႕၊ ‘ရာဇာ’လို႔ ေခၚသင့္ေခၚထိုက္တဲ့၊ ေခၚထိုက္ေၾကာင္း ျပ႒ာန္းဖြင့္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြညီသူကိုပဲ ဆိုလိုတာကိုး…။
‘မင္း’၊ ‘ရာဇာ’၊ ‘ရွင္ဘုရင္’တို႔ လိုက္နာအပ္တဲ့ က်င့္၀တ္တရားေတြနဲ႔ ညီမွသာ ‘မင္း’၊ ‘ရာဇာ’၊ ‘ရွင္ဘုရင္’လို႔ ဆိုလိုၿပီး တိုင္းသူျပည္သားေတြအေပၚ ေအးျမခ်မ္းသာျခင္းအရိပ္ကို ေပးေစတာပါ…။ ‘မင္းက်င့္တရား(၁၀)ပါး’ တဲ့။ ‘သဂၤဟတရား(၄)ပါး’ တဲ့။ ‘အပရိဟာနိယတရား(၇)ပါး’ တဲ့။ ေရွးေရွး .. မင္းေကာင္းမင္းျမတ္ေတြမွန္သမွ် ဒီတရားေတြနဲ႔အညီ၊ က်င့္ၾကံအားထုတ္ၾကတယ္။ ဒီ အက်င့္အၾကံတရားေတြဟာ ရာဇပလႅင္ထက္မွာ ခတၱိယဘိသိတ္၊ ရာဇဘိသိတ္၊ မုဒၶါဘိသိတ္ခံၿပီး ရွင္ဘုရင္ (၀ါ) မင္းျဖစ္သူမွသာ က်င့္ၾကံလိုက္နာရမွာလား။ အခုေခတ္က ပေဒသရာဇ္ေခတ္မွ မဟုတ္ေတာ့တာ။ ျပည္သူလူထုက ေ႐ြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္လိုက္တဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္အရ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ‘ျပည္သူ႕အစိုးရ’ မဟုတ္လား။ လိုအပ္သလားလို႔ ေမးစရာရွိပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ‘သဂၤဟတရား(၄)ပါး’ ဆိုတာ သိဂၤါေလာ၀ါဒ ေခၚတဲ့ လူ႕က်င့္၀တ္ထဲမွာ အတိအလင္းပါတာပဲ။ လူမွန္ရင္ က်င့္ၾကံရမယ့္ တရားပါပဲ။
ခ်စ္ဖြယ္စကား၊ ေျပာၾကားေလလင့္၊ ခ်ီးျမႇင့္ေပးေ၀၊
ေဆာင္ေလက်ိဳးကို၊ ကိုယ္တူျပဳျငား၊ ဤေလးပါး၊
မွတ္သား ဓမၼ သဂၤဟာ … လို႔ ဖြင့္ဆိုခဲ့တဲ့ တရားပါ။
တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ (၀ါ) လူထုကိုယ္စားလွယ္ေခါင္းေဆာင္ (၀ါ) တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ရယူထားသူတစ္ဦးက ဓားဓားခ်င္း၊ လွံလွံခ်င္း၊ တုတ္တုတ္ခ်င္း၊ ေတြ႕ရာသခ်ႋဳင္းဓားမဆိုင္း ဆုိၿပီး စိမ္ေခၚလို႔မရဘူးေလ။ စစ္တပ္ဆိုတာ ေသနတ္ကို မိုးေပၚေထာင္မေဖာက္ဘူး၊ ပစ္ရင္ တည့္တည့္ ပစ္တာ လို႔လည္း မၿခိမ္းေျခာက္၊ မေပါက္ကြဲရဘူးေလ။ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေနာက္မဆုတ္ဘူး၊ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မွာ လို႔လည္း အမ်ားဆႏၵကို ဥပကၡာျပဳၿပီး တာ၀န္မဲ့ မေျပာရဘူးေလ။ ဒီ ‘သဂၤဟတရား(၄)ပါး’က အုပ္ခ်ဳပ္သူ (၀ါ) မင္း မွ မဟုတ္ဘူး၊ ဌာနတစ္ခု၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွသာ မဟုတ္ဘူး၊ အႀကီးအကဲေနရာ ေရာက္သင့္ေရာက္ထိုက္သူတိုင္း က်င့္ၾကံရမယ့္ တရားပါပဲ။
အလားတူ ‘အပရိဟာနိယတရား(၇)ပါး’ဆိုတာကလည္း မင္းဧကရာဇ္တို႔မွ လိုက္နာရမယ့္တရား မဟုတ္ပါဘူး။ ၀ိဇၨီဓမၼအပရိဟာနိယတရား မင္းဧကရာဇ္မွ တစ္ပါးေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္းပဲ လိုက္နာၾကရမယ့္၊ လိုက္နာအပ္တဲ့ တရားေတြပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ‘အပရိဟာနိယတရား(၇)ပါး’ရဲ႕ တစ္ပါးခ်င္းအလိုက္ ယာ၀ကိ၀ၪၥ လိစ ၦ၀ီ အဘိဏွံ သႏၷိပါတာ ဘ၀ိႆႏၱသႏိၱပါတ ဗဟုလာ၊ ၀ုဒၶိေယ၀ လိစ ၦ၀ီ ၀ဇၨိနံ ပါဋိကခၤါ ေနာပရိယာနိ အစရွိတဲ့ ပါဠိနဲ႔ မဖြင့္ဆိုေတာ့ပါဘူး။ အမ်ားနားလည္လြယ္တဲ့ စကားနဲ႔ပဲ ခပ္လြယ္လြယ္ေျပာပါရေစေတာ့။ ဒီ ‘အပရိဟာနိယတရား(၇)ပါး’ကို ေညာင္တုန္းၿမိဳ႕ ေ႐ႊဟသၤာေတာရစံေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႀကီးက ‘လူ႕က်င့္၀တ္ ဂိဟိ၀ိနယ စာတမ္း’ထဲမွာ ‘ႀကီးပြားေၾကာင္းတရား(၇)ပါး’လို႔ ျပန္လည္ေရးသားေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုရွင္းလင္းေရးသားခ်က္မွာ (၁) မျပတ္မျပတ္၊ ထပ္ကာထပ္ကာ စည္းေ၀းရာ၏ တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ အပရိဟာနိယတရားကို ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားက ေ၀သာလီျပည္ကို အုပ္စိုးၾကကုန္ေသာ ၀ဇၨီလူမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ လိစၦ၀ီီမင္းသား(၇၀၀)ေက်ာ္ တို႔ကို ေဟာၾကားတဲ့တရားေတာ္ပါ။ မင္းတို႔ တိုင္းျပည္ေကာင္းစားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဒီလိုဒီလို လုပ္ေဆာင္ၾကဆိုတဲ့ ေဟာၾကားၫႊန္ျပတဲ့ တရားေတာ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပထမအခ်က္အေနနဲ႔ အၾကင္မွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး စည္းေ၀းတိုင္ပင္ၾကကုန္သည္ ျဖစ္ကုန္အံ့ လို႔ ေဟာၾကားေလေတာ့ ေညာင္တုန္း ေ႐ႊဟသၤာေတာရစံေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႀကီးက မျပတ္မျပတ္၊ ထပ္ကာထပ္ကာ စည္းေ၀းရာ၏ လို႔ လိုရင္းတိုရွင္း ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။
မွန္ပါတယ္။ မင္းတုန္းမင္း အမရပူရနန္းကို သိမ္းပိုက္စံၿပီး မႏၲေလးရတနာပံုေနျပည္ေတာ္ အသစ္တည္ဖို႔အတြက္ တံဆိပ္ေတာ္ရ၊ မရ ရဟန္းပညာရိွေတြ၊ လူပညာရွိေတြ အရပ္ရပ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ညိႇႏႈိင္း၊ ျငင္းခုန္၊ စည္းေ၀း ေစပါတယ္။ ဒီလိုစည္းေ၀းျငင္းခုန္ၿပီးမွသာ ၿမဳိ႕သစ္တည္ေရး၊ မတည္ေရးကို ဆံုးျဖတ္ေစခဲ့တာပါ။ အလားတူပါပဲ ေရွးေရွးကျမန္မာရွင္ဘုရင္မ်ားဟာ အနည္းဆံုး တစ္ေန႔မွာ အစည္းအေ၀း သံုးႀကိမ္ ျပဳလုပ္ၾကသတဲ့။ တစ္ေန႔သံုးယံ၊ ညီလာခံၿမဲ လို႔ စာမ်ားမွာလည္း ပါရိွပါတယ္။
ေကာင္းၿပီ…။ ဘယ္လို စည္းေ၀းၾကမွာလဲ။ (၂) တစ္ျဖာထို႔နည္း၊ စည္းေ၀းညီညာ၊ ညီညာထျခင္း၊ လုပ္ျခင္းညီညာ၊ ျဖစ္တို႔ရာ၏ တဲ့။ အၾကင္မွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး၊ အညီအၫြတ္ စည္းေ၀းၾကကုန္ေလာ့၊ အညီအၫြတ္ စည္းေ၀းရာမွ ထ၍သြားၾကကုန္အံ့၊ အညီအၫြတ္ ျပဳခင္းျပဳဖြယ္မွန္သမွ်ကို ျပဳၾကကုန္အံ့၊ ထိုညီၫြတ္သမွ် ကာလပတ္လံုး၊ လူမ်ိဳးတို႔၏ စီးပြားျခင္း တိုးတက္ျခင္းကိုသာလွ်င္ အလိုရိွၾကကုန္၊ မဆုတ္ယုတ္ႏိုင္ကုန္ ဆိုတဲ့ ဘုရားေဟာရဲ႕ အႏွစ္ခ်ဳပ္ပါပဲ။ ညီညီၫြတ္ၫြတ္ စည္းေ၀းၾကရမယ္။ ညီညီၫြတ္ၫြတ္ ေဆာင္႐ြက္ၾကရမယ္။ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ ဦးတည္ခ်က္အတြက္၊ ရည္႐ြယ္ခ်က္အတြက္ ညီၫြတ္စြာ စည္းေ၀းၾကရမယ္တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ထိ ညီၫြတ္ၾကရမလဲဆိုရင္ ဦးတည္ခ်က္၊ ရည္႐ြယ္ခ်က္တစ္ခုတည္းအတြက္ စည္းေ၀းၾကၿပီး အစည္းအေ၀းၿပီးစီးရင္မွပဲ စည္းေ၀းသူအားလံုး တစ္ညီတစ္ၫြတ္တည္း ထသြားၾကရမယ္။ အစည္းအေ၀းခန္းက ထြက္သြားၾကရမယ္တဲ့။ အစည္းအေ၀းၿပီးတာေတာင္ လူအခ်ိဳ႕က ထြက္ခြာသြားၿပီး၊ လူအခ်ိဳ႕ကခန္းမတြင္း က်န္ရစ္ဦးမယ္ဆိုရင္ ထသြားသူေတြက က်န္ရစ္သူေတြကို ေနာက္ဆံတတင္းတင္းနဲ႔ သံသယ၀င္ႏိုင္ပါသတဲ့။
ေနာက္ … တတိယအေနနဲ႔ အၾကင္မွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး၊ ညီၫြတ္၍ ဥပေဒပညတ္မထားေသးသည္ကို ပညတ္လုပ္၍ မစီရင္ကုန္အ့ံ၊ လူတို႔၏ ဥပေဒလုပ္ၿပီးသည္ကိုလည္း မေဖ်ာက္မဖ်က္ကုန္ၾကအံ့၊ မႈခင္းမရိွသည္ ေရွးအဖို႔၌ ညီၫြတ္၍ ပညတ္၊ ဥပေဒခန္႔အပ္ကုန္ေသာ တရားတုိ႔ကို ေကာင္းစြာယူ၍ က်င့္ၾကကုန္ေတာ့အံ့ ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ေညာင္တုန္း ေရႊဟသၤာေတာရစံေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႀကီးက (၃) ျမန္မာတို႔နည္း၊ ပညတ္ၿပီးကို၊ အပိုထည့္ျခင္း၊ ႏုတ္ပယ္ျခင္းမွ၊ ကင္းေ၀းပ၍၊ ေရွးကတိုင္းသာ၊ က်င့္ၾကရာ၏ လို႔ အႏွစ္ထုတ္ေပးပါတယ္။ အမ်ားက စည္းေ၀းဆံုးျဖတ္ၿပီးတဲ့အတုိင္း မျပဳမျပင္ မေျပာင္းမလဲ ေဆာင္ရြက္ပါ၊ က်င့္ၾကံပါ၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါ လို႔ ဆိုလိုရင္းပါ။ တရား၀င္ေျပာေရးဆိုခြင့္ရိွသူက အဖြဲ႕ကိုယ္စား စည္းေ၀းဆံုးျဖတ္ထားတဲ့အတိုင္း ထုတ္ျပန္ေၾကညာၿပီးကာမွ အဖြဲ႕၀င္တစ္ေယာက္က သူ႕သေဘာဆႏၵတစ္ခုတည္းကို လုပ္ပိုင္ခြင့္နဲ႔ ထုတ္ျပန္ေၾကညာ တာမ်ိဳး၊ ေဆာင္ရြက္ျပဳမူတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစသင့္ဘူးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ မူရိွပါလ်က္ လူေျပာင္းတိုင္း မူကလိုက္ေျပာင္းေနလို႔ အလုပ္မျဖစ္ခဲ့တာလည္း ၾကံဳၾကရၿပီးသားပါ။ ဒါေၾကာင့္ ရာဇာမင္းနဲ႔ ျပည္သူၾကား အယံုအၾကည္မရိွႏိုင္ဘဲ ‘မင္းမွာသစၥာ၊ လူမွာကတိ’ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးစကားပင္လွ်င္ ေပ်ာက္ကြယ္မတတ္ျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီး ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးနစ္နာမႈေတြရိွၾကရျခင္းဟာ အပရိဟာနိယတရားအတိုင္း က်င့္ၾကံမႈ ပ်က္ျပားခဲ့ၾကလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
နံပါတ္(၄)အခ်က္ကိုေတာ့ ေညာင္ကုန္းေရႊဟသၤာဆရာေတာ္ႀကီးက (၄) ျမန္မာတို႔တြင္၊ အၾကင္သသူ၊ ႀကီးပါမူကား၊ ထိုသူအားကို၊ ျပဳျငား႐ိုေသ၊ ျပဳေလေလးျမတ္၊ ပူေဇာ္အပ္လ်က္၊ ႏႈတ္ထြက္စကား၊ မွတ္သားထိုက္စြာ၊ ထင္ကုန္ရာ၏ လို႔ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ လူအိုျဖစ္ကုန္ေသာ လူမ်ိဳးတို႔သည္ အၾကင္မွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး အ႐ိုအေသျပဳကုန္အံ့။ အေလးအျမတ္ျပဳကုန္အံ့။ ျမတ္ႏိုးစံုမက္ကုန္အံ့။ ပူေဇာ္ခ်ီးေျမႇာက္ကုန္အံ့။ ထိုလူအိုတို႔၏စကားကိုလည္း နားေထာင္ထိုက္သည္ ဟူ၍ ေအာက္ေမ့ကုန္ျငားအ့ံ။ ထိုမွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး ႀကီးပြားျခင္းကိုသာလွ်င္ အလိုရိွၾကကုန္၊ မဆုတ္ယုတ္ႏိုင္ကုန္ ဆိုတဲ့ အနက္ရဲ႕ အႏွစ္ခ်ဳပ္ပါ။ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လို႔ မသုံးေတာ့ဘူး။ အသက္အရြယ္လည္း ႀကီးရင့္၊ ကိုယ္နဲ႔ သေဘာထားခ်င္းလည္း မတူလို႔ ဖယ္ရွားလိုက္တယ္၊ ေခ်ာင္ထိုးလိုက္တယ္၊ ဥပကၡာျပဳလိုက္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး မျပဳမူ မေဆာင္ရြက္ၾကပါနဲ႔တဲ့။ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ စတဲ့ ဘက္ေပါင္းစံုမွာ သက္ႀကီး၀ါႀကီးပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားထံမွ အၾကံဉာဏ္ေတြ ရယူေကာင္းပါတယ္။ သူတို႔မွာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ျဖတ္သန္းမႈ အေတြ႕အၾကံဳေတြ ရိွၾကတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဒီေနရာမွာ ၾကံဳလို႔ ေျပာပါရေစ။ ယဥ္ေက်းမႈအႏုပညာအစဥ္အလာ ႀကီးမားခဲ့တဲ့ မႏၲေလးက အသက္ ၆၀၊ ၇၀၊ ၈၀ေက်ာ္ ပညာရွင္ႀကီးေတြက သူတို႔ပညာရပ္ေတြရဲ႕ အႏွစ္ေတြကို စုစည္းၿပီး အႏုပညာမွတ္တမ္း ဗီစီဒီတစ္ခ်ပ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ႐ိုက္ကူးခဲ့ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း စိစစ္ေရး ဆင္ဆာထံ တင္ေတာ့ အသက္ ၃၀ နဲ႔ ၄၀ ၀န္းက်င္ ပညာရွင္ဆိုသူ တာ၀န္ရိွသူမ်ားက သူတို႔ မသိဖူး၊ မၾကားဖူး၊ မျမင္ဖူးတာေတြမို႔ ခြင့္မျပဳႏိုင္ပါဘူး ဆိုတာမ်ိဳး တစ္ေန႔မေန႔ကပဲ ၾကံဳလိုက္ရပါေသးတယ္။ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးက အေသးအဖြဲပါ။ အမ်ိဳးသားေရးဆိုင္ရာ ျပႆနာႀကီးေတြမွာအထိ သက္ႀကီး၀ါႀကီး၀ါရင့္ေတြကို ပယ္ရွားခဲ့လို႔ ခြက္ခြက္လန္ခဲ့တာေတြလည္း လူတိုင္းအသိပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေနာက္ေနာင္ ဒါမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ၾကဖို႔ ေရွာင္ရွားၾကရပါမယ္။
ျမန္မာရွင္ဘုရင္ေတြမွာ မွဴးေတာ္ မတ္ေတာ္ ၆၀ေက်ာ္၊ ၇၀ေလာက္မွာ သက္ႀကီး၀ါႀကီး၊ မွဴးႀကီး၊ မတ္ႀကီးေတြက အမ်ားစုပါတဲ့။ သက္ေတာ္ရွည္ ဆိုၿပီး မင္းတိုင္ပင္ေတြအျဖစ္လည္း ခန္႔ထားခဲ့ၾကပါသတဲ့။ ဒါဟာ အပရိဟာနိယတရားနဲ႔အညီ က်င့္ႀကံတာပါ။
အပရိဟာနိယတရား ပၪၥမမွာ အၾကင္မိန္းမတို႔သည္လည္းေကာင္း၊ အၾကင္အမ်ိဳးသမီးပ်ဳိ တို႔သည္လည္းေကာင္း ရိွကုန္၏။ ထိုမိန္းမတို႔ ကို ဆြဲငွင္၍၊ ႏွိပ္စက္၍၊ အၾကင္မွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး အစိုးရတို႔အိမ္၌ မေနေစကုန္အံ့။ အၾကင္မွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး ႀကီးပြားျခင္းကိုသာလွ်င္ အလိုရိွရကုန္၏။ မဆုတ္ယုတ္ႏိုင္ လို႔ ပါရိွပါတယ္။ ‘ႀကီးပြားေၾကာင္းတရား(၇)ပါး’မွာ ဆရာေတာ္ႀကီးက (၅)မ်ားစြာေပထ၊ မိန္းမႀကီးငယ္၊ ႐ြယ္လတ္တို႔ကို၊ အလိုမတူ၊ ရိွမူပယ္ခြာ၊ ေရွာင္ၾကဥ္ရာ၏ လို႔ အႏွစ္ခ်ဳပ္ထားပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတာ၊ အႀကီးအကဲဆိုတာ၊ အားႀကီးတဲ့ေယာက္်ားသားဆိုတာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို အႏိုင္အထက္ယူျခင္း၊ သိမ္းပိုက္ျခင္းမျပဳရဘူး။ ရွင္ဘုရင္မွအစ ေနာက္လိုက္ငယ္သား တပ္မွဴးတပ္သားအထိ တစ္ညီတစ္ၫြတ္တည္း လိုက္နာၾကရမယ္။ သေဘာမတူဘဲ အဓမၼနည္းနဲ႔ ပ်ိဳပ်ဳိအိုအို မည္သူ႕ကိုမွ မသိမ္းပိုက္ရဘူး။ အခါမလတ္ ‘မ’ဖက္ကိစၥကိုခ်ည္း မျဖစ္မေန၊ မရမေန ၾကံေဆာင္ျခင္း မျပဳရဘူးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။
ဒီေခတ္မွာေတာ့ မိန္းမပ်ိဳေလးေတြကို လက္နက္အားကိုးနဲ႔ အဓမၼဖ်က္ဆီးတာ၊ သိမ္းပိုက္တာမ်ိဳးဟာ ဒီတရားကို ေဖာက္ဖ်က္တာပါပဲ။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစံနစ္ စတင္က်င့္သံုးတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ေက်ာ္ ၀န္းက်င္ကပဲ ကုမၸဏီပို္င္ရွင္၊ စတိုးဆိုင္ပိုင္ရွင္၊ မန္ေနဂ်ာ စတဲ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရိွသူေတြက လက္ေအာက္ငယ္သား လခစား မိန္းမပ်ိဳေလးေတြအေပၚ ႏိုင္ထက္စီးနင္း ျပဳမူတာမ်ိဳးေတြ ဖန္တရာေတ ၾကားဖူးရတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း နားမဆန္႔ေအာင္ၾကားရတာမ်ိဳးက အလံုးအရင္းနဲ႔ ၀င္ေရာက္ကာ ဓနအား၊ လူအားနဲ႔ လုပ္ေဆာင္လာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီႀကီးေတြက မိန္းမပ်ိဳေလးေတြအေပၚ အေဖ်ာ္ေျဖခံအျဖစ္ သိမ္းသြင္းေစာ္ကားလာၾကၿပီး အမ်ဳိးဖ်က္လာတာမ်ိဳးေတြပါ။ ဖက္ဆစ္ေခတ္က ေဆာင္ၾကာျမိဳင္ခန္း၊ ေဆာင္ၾကာျမိဳင္မယ္ေတြ တစ္ေၾကာ့ျပန္မလာႏိုင္ေအာင္ အမ်ဳိး၊ဘာသာ၊သာသနာ ကို ထိပါးလာတဲ့ ကိစၥတစ္ခုအသြင္ တားဆီးၾကရပါမယ္။ ဧရာ၀တီျမစ္ညာပိုင္းေဒသတစ္ခုမွာ အလံုးအရင္းနဲ႔ ၀င္ေရာက္ ေနရာယူ လုပ္ကိုင္လာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီတစ္ခုက ပညာရွင္မွသည္ အလုပ္ၾကမ္း၀န္ထမ္း ႏိုင္ငံျခားသား ေထာင္ခ်ီဦးေရေတြေၾကာင့္ ျမန္မာေက်းလက္မိန္းမပ်ဳိေလးေတြ တိမ္းပါးရိမ္းပါး ျဖစ္ကုန္ၾကတာ နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ ၾကားခဲ႔ရပါတယ္။
လူမ်ိဳးတို႔၏ ၿမိဳ႕တြင္း၌မူလည္း ျဖစ္ကုန္ေသာ ၿမိဳ႕ျပင္၌လည္းျဖစ္ကုန္ေသာ အၾကင္ၿမိဳ႕ေတာ္ ႐ြာေစာင့္နတ္တို႔သည္ ရိွကုန္၏။ အၾကင္ၿမိဳ႕ေစာင့္၊ ရြာေစာင့္နတ္တို႔ကို အၾကင္မွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး အ႐ိုအေသျပဳၾကအ့ံ၊ အျမတ္တႏိုးျပဳၾကအံ့ လို႔ အပရိဟာနိယတရားမွာ ဆ႒မအခ်က္အေနနဲ႔ အနက္ေပးထားပါတယ္။ ေညာင္တုန္း ေရႊဟသၤာေတာရစံေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႀကီးက (၆) ျမန္မာေ႐ွးက၊ ပူေဇာ္ၾကအပ္၊ အရပ္တြင္းပ၊ ထိုဌာနကို၊ ျပဳၾက႐ိုေသ၊ ျပဴေလစျမဲ၊ ေရွးနည္းတိုင္းလား၊ တရားႏွင့္သာ၊ ေလ်ာ္စြာပသ၊ ပူေဇာ္ၾက၏ လို႔ ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။ ဒီအလြယ္ဆံုး အရွင္းဆံုးအေနနဲ႔ ၿမိဳ႕ရြာတိုင္းျပည္မွာရိွတဲ့ မိ႐ိုးဖလာနတ္ေတြ၊ နတ္ကြန္းေတြကို ပူေဇာ္ပသရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးပါ။ မင္းတုန္းမင္းႀကီးဆိုရင္ ရတနာပံု မႏၲေလးေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ တည္စဥ္ကပဲ မႏၲေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးႀကီးနတ္ကအစ ေ႐ႊဖ်ဥ္းညီေနာင္နတ္အလယ္၊ ၿမိဳ႕ေစာင့္႐ြာေစာင့္ သက္ဆိုင္ရာ နတ္ေတြကို ပူေဇာ္ပသတယ္။ ဒါမွ်မက နန္းေတာ္ထဲမွာလည္း လြန္ေလၿပီးတဲ့ ေဘးေလာင္းေတာ္၊ ဘိုးေလာင္းေတာ္ေတြရဲ႕ ေရႊသား႐ုပ္ထုေတြကို ပူေဇာ္ပသတယ္တဲ့။
ဒီေနရာမွာ ျမန္မာပညာရိွႀကီး ေရႊျပည္ဦးဘတင္က ထပ္မံဖြင့္ဆိုရာမွာ အပရိဟာနိယာတရား ဆ႒မအခ်က္မွာပါတဲ့ ‘ေစတိယာနိ’ကို ဖြင့္ဆိုရာမွာ ေစတီထိုက္တယ္ဆိုတဲ့ အထြဋ္အျမတ္ေတြမွာ ႏိုင္ငံနဲ႔လူမ်ိဳးနဲ႔ ခ်ီၿပီး သက္ဆိုင္တဲ့ လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္သည္ပင္လွ်င္ ေစတီထိုက္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကေန ဆင့္ပြား စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ ႏိုင္ငံနဲ႔လူမ်ိဳးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ဗိမာန္ေတြ၊ အထိမ္းအမွတ္အေဆာက္အအံုေတြ ကလည္း ေစတီထိုက္ႏိုင္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းက ၁၉၄၇ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ရက္ေန႔မွာ မထင္မွတ္ဘဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အာဇာနည္ႀကီးေတြ က်ဆံုးေတာ့ ၀မ္းနည္းပက္လက္ မခ်ိတင္ကဲနဲ႔ ေၾသာ္… အေဆာင္ေဆာင္နန္းေတြ ၾကငွန္းေတြႏွင့္ေႏွာ၊ အေခါင္မျမန္းခင္က၊ ေအာင္စာတမ္းခ်ိဳ႕ေစဖို႔၊ ေအာင္ပန္းၫႇဳိ႕ရရွာတဲ့၊ ေတာင္တမန္းတုိ႔ဗမာမွာ၊ အေဟာင္းသံသရာအငုတ္ေတြႏွင့္၊ ေအာင္ဆန္းတို႔ မသာမယာဟာ၊ ၄င္းကံၾကမၼာအလုပ္ေပထင့္ … လို႔အစခ်ီတဲ့ ‘အာဇာနည္ဗိမာန္’ေလးခ်ိဳးႀကီးမွာ …
ေၾသာ္ … အေမွာင္စ႐ိုက္ကယ္ႏွင့္
ေျပာင္ေျပာင္ပဲ မိုက္မေပါ့လို႔
ေျဗာင္ကိုက္သဟာမွာ ယာယီယၾတာအခ်ိန္နဲ႔
ဇာတာမွိန္လို႔မို႔ …
ဂဏာမၿငိမ္ တာ၀တ ႎယြန္းၾကေပါ့၊
ေျဖမၾကည္ ေနရီေတာ့ လြမ္းေစဖို႔
ျမန္မာျပည္ေပၚကို ဓမၼစည္ေတာ္ ရြမ္းခ်ိန္မို႔
အစြမ္းကုန္သည္ တစ္ခါျဖင့္
ျပည္ရြာညီညာဖို႔ အလုပ္ေပေပါ့
သုႆန္တံခြန္ ေစာင္းရရွာတဲ့
႐ုပ္အက်န္ ခုနစ္ေလာင္းရယ္ႏွင့္
အလြန္ေကာင္းစြာ ကမၻာတည္မည့္
အာဇာနည္ဗိမာန္ပုထိုးကိုျဖင့္
ပါရမီအဓိ႒ာန္တစ္မ်ိဳးရယ္ႏွင့္
ရိွခိုးကာဆရာကန္ေတာ့ခ်င္ရဲ႕… လို႔ ေရးစပ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းကလည္း ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ၊ အမ်ိဳးသားလံုးဆိုင္ရာ အထြဋ္အျမတ္ထားရမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္တကြ အာဇာနည္ပုဂိၢဳလ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ အာဇာနည္ဗိမာန္ကိုလည္း ေစတီထိုက္ၿပီး ေတာ္လြန္းတဲ့တပည့္အတြက္ ဆရာကိုယ္ႏႈိက္က ရိွခိုးကန္ေတာ့ လိုက္ခ်င္ပါတယ္ လို႔မွပင္ ဂုဏ္ျပဳစပ္ဆိုထားတာဟာ ဆရာႀကီးရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားမႈျပယုဂ္ပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕ တမၸ၀တီသူၾကြယ္ကုန္းမွာရိွတဲ့ ‘အာဇာနည္ ၁၇ဦး ဗိမာန္’ ဆိုတာကိုလည္း ပစ္ပယ္ မထားသင့္ေပဘူးေပါ့။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲကာလအတြင္း ၁၉၃၉ခု ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၀ရက္ေန႔က မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ရဟန္းရွင္လူ ေက်ာင္းသားေတြဟာ အသက္ကိုဗဓာနမထားဘဲ စြန္႔လႊတ္တိုက္ပြဲ၀င္ က်ဆံုးခဲ့ၾကရာမွာက အာဇာနည္အျဖစ္ အသိအမွတ္ရျပဳၿပီး ဗိမာန္တည္ထား ဂုဏ္ျပဳခဲ့တာပါ။ အခုေတာ့ မႏၲေလး ‘အာဇာနည္ ၁၇ဦး ဗိမာန္’ဟာ ေသာ့အထပ္ထပ္ခတ္၊ ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္း ဖံုးလႊမ္းပိတ္ဆို႔ၿပီး တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္မတတ္ ျဖစ္ေနျခင္းကလည္း အပရိိဟာနိယတရားနဲ႔ မညီၫြတ္ဘူးေပါ့။ အလားတူ သခင္ဗဟိန္းဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကလည္း လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ ကာလအတြင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔နဲ႔ လက္တြဲၿပီး က်န္းမာေရးကိုပင္ ဂ႐ုမျပဳႏိုင္ဘဲ အ႐ိုးေက်ေက် အေရခန္းခန္း စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ႏိုင္ငံအက်ိဳးေဆာင္႐ြက္ခဲ့တာပါပဲ။ လြတ္လပ္ေရးမရမီ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အသည္းအသန္ အလုပ္႐ႈပ္ အလုပ္မ်ားေနၾကတဲ့ကာလ ၁၉၄၆ခု ႏို၀င္ဘာ ၂၀ရက္ေန႔မွာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါႏွင့္ မႏၲေလး စိန္ပီတာေဆး႐ံုႀကီးမွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ရွာတာပါ။ သခင္ဗဟိန္းရဲ႕ ဂူဟာ ႐ြာဟိုင္းသုႆန္မွာ ရိွပါတယ္။ ယခုထိေတာ့ ႐ြာဟိုင္းသုႆန္တစ္ျဖစ္လဲ မဟာေအာင္ေျမ ေက်ာက္မ်က္ေစ်းေရွ႕ ဆိုင္ခန္းေတြၾကား လူမသိမထင္ရွားအရာမွ်ေလာက္သာ ရိွပါေတာ့တယ္။ သခင္ဗဟိန္းဂူဟာလည္း ‘ဗိမာန္’အသြင္ အေလးအျမတ္ျပဳရမယ့္ ေနရာတစ္ခုပါပဲ။
အပရိဟာနိယတရားရဲ႕ ေနာက္ဆံုး သတၱမအခ်က္မွာ (၇) ကိုးကြယ္ေသာရဟႏၲာတုိ႔သည္လည္း အဘယ္အခါ လာပါကုန္အံ့နည္း၊ လာေရာက္ကုန္ၿပီးေသာ ရဟႏၲာတုိ႔သည္လည္း ႏိုင္ငံေတာ္၌ ခ်မ္းသာစြာ သီတင္းသံုးကုန္ၾကပါအံ့နည္း လို႔ အနက္ေပးပါတယ္။ ေညာင္တုန္း ေရႊဟသၤာ ေတာရစံေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႀကီးကေတာ့ ထိုမွတဖန္၊ ႏိုင္ငံၿမိဳ႕ရြာ၊ ဤဌာနသို႔၊ မလာေသးျငား၊ ရဟန္းမ်ားတို႔၊ လားျငားဖို႔ရန္၊ တဖန္လာၿပီး၊ ဘုန္းႀကီးသံဃာ၊ ခ်မ္းသာေနရန္၊ ၾကံဖန္၍သာ၊ သံဃာတို႔အား၊ ေဘးရန္မ်ားမွ၊ တားဆီးသမႈ၊ ျပဳလုပ္ၾကရာ လို႔ အႏွစ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ကိုယ့္တိုင္း ကိုယ့္ျပည္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ သူေတာ္ေကာင္းေတြ လာေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါ။ ဒီမွာ ရွိၿပီးသား သူေတာ္ေကာင္းေတြလည္းပဲ ဒီမွာေပ်ာ္ေအာင္၊ မေနသာလို႔ အေ၀းကိုထြက္ခြာမသြားေအာင္၊ စိတ္မပ်က္ေအာင္ ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကရမယ္။ သူေတာ္ေကာင္းကို မင္းအစိုးရတို႔က ေမြးထားရမယ္။ တိုင္းျခားအေ၀းမွာရိွရင္မွပင္ ကိုယ့္ဆီပင့္ေခၚရမယ္၊ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရမယ္လို႔ဆိုလိုတာပါ။
ပုဂံေခတ္က နရသူဘုရင္ဟာ အလြန္ဆိုးသြမ္း ေကာက္က်စ္တဲ့ ဘုရင္ပါ။ သူ အာဏာရေရးအတြက္ ပံ့သကူမေထရ္ကိုပင္ လိမ္ညာခ်ဥ္းကပ္ ခုတံုးလုပ္ၿပီး အသံုးခ်ရဲခဲ့တဲ့၊ အသံုးခ်ရက္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ဆရာေတာ္က ဒီအေၾကာင္းကို သိသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ခပ္မဆိပ္မေန၊ ခ်က္ခ်င္းပင္ နရသူထံ ၾကြသြားၿပီး ဟယ္ … မင္းဆိုးမင္းညစ္၊ နင္ကား သံသရာ၀ယ္ခံရအ့ံေသာ မေကာင္းမႈကို မေၾကာက္၊ ဤစည္းစိမ္ကိုရလွ်င္ နင္၏ကိုယ္ခႏၶာလည္း မအိုမေသၿပီဟူ၍ မွတ္သေလာ။ ေလာကတြင္ နင့္ထက္ပ်က္ေသာ မင္းသည္ကား မရိွ။ လူ႕ျပည္တြင္ နင့္ထက္ဆိုး႐ြားညစ္ညမ္းသူ မရိွ။ လို႔ ႏႈတ္ေရးနဲ႔ ေတာ္လွန္ခဲ့သတဲ့။ ပံ့သကူမေထရ္ဟာ ဒါမွ်မက မင္းဆိုးမင္းညစ္ အုပ္စိုးရာ ပုဂံျပည္မွာ မေန၊ သီဟိုဠ္ကၽြန္းကို ၾကြသြားပါေတာ့တယ္။ အပရိဟာနိယတရားနဲ႔ မညီၫြတ္တဲ့ မင္းရဲ႕ အုပ္စိုးမႈေအာက္မွာ ဘယ္ သူေတာ္ေကာင္းပညာရိွမွ ေနထို္င္လို႔ မရတဲ့ သာဓကပါပဲ။
‘အပရိဟာနိယတရား(၇)ပါး’ဟာ တကယ္ေတာ့ အုပ္စိုးတဲ့ ဘုရင္၊ ရာဇာ၊ ဧကရာဇ္၊ မင္း တို႔ က်င့္ၾကံအပ္သည့္တရားမွ်သာ မဟုတ္ပါဘူး။ အစိုးရအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ က်င့္ၾကံရမယ့္တရား၊ ပါတီအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု က်င့္ၾကံရမယ့္တရား၊ လုပ္ငန္းအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု က်င့္ၾကံရမယ့္တရား၊ အစုအစည္းသမဂၢတစ္ခု က်င့္ၾကံရမယ့္တရား ျဖစ္ပါတယ္။
ေညာင္တုန္း ေ႐ႊဟသၤာေတာရစံေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႀကီး အဓိပၸာယ္ဖြင့္သလို တုိင္းျပည္၊ ႏိုင္ငံ၊ လူမ်ိဳး၊ အဖြဲ႕အစည္း၊ သမဂၢ တစ္ခုရဲ႕ ႀကီးပြားေၾကာင္းတရားဆိုတာ အမွန္တရားပါပဲ…။ ညီၫြတ္ရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းမယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းမွ မွ်တမယ္။ ညီၫြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမွ်တမွ ႏိုင္ငံႏွင့္လူမ်ဳိးႀကီးပြားမွ ေပါ့။
ဒါေၾကာင့္ ဒီတရားဟာ အခုထိ ေခတ္မီ ေနဆဲပါ။
pls let me share in facebook. thanks!
let me share